De starende vliegvisser.

De starende vliegvisser. Als we met vakantie gaan er altijd het nodige aan visspullen mee (‘viszooi’ volgens mijn vrouw). Bijna altijd zoeken we dan een camping aan een riviertje. De laatste jaren in Frankrijk. Dit jaar was het doel de Dordogne. We landen daar met de caravan na drie tussenstops. Onderweg zijn we dan een paar dagen op bekende campings waar ik een beetje kan vissen. In de vakantie lijkt dat meestal leuker dan thuis: andere omgeving, andere mensen, andere taal, helaas Frans. Dit betekent heel vaak met handen en voeten en een mengeling van Franse en Engelse woordjes communiceren met andere vliegvissers.

Wat opviel bij de riviertjes waar ik geweest ben, was de lage waterstand. In sommige gevallen maakte dat het vissen wel lastiger.

Zo stond in de Serein in de buurt van Chablis iets van 30 – 40 cm water. De grotere vis kon je alleen vinden in diepere stukken. Daar waren er niet te veel van. Achter de camping was echter een mooie poel vol met vis en met glashelder water. Die konden alleen benaderd worden als ik via een bijna droge zijarm naar de poel toe sloop. Onder dekking van struiken en achter mij een aantal vliegjes etende bomen konden dan grote vissen aangeworpen worden.

Met resultaat. Het waren voornamelijk kopvoorns. Leuk om te zien was, dat toen ik een kopvoorn van ca 45 cm het zijriviertje in sleepte, in zijn (haar?) kielzog nog een stuk of drie andere vissen zwommen. Die waren overigens snel weg.

De gevangen vis maakte echter zoveel rumoer dat daarna de lol eraf was. Na een of twee vissen, maakte ik geen kans meer. Zij gingen over in de cruisemode, met de grootste voorop zwommen ze in een dichte school zwommen ze heen en weer. Hoe je ze ook aangooide, met welke vlieg, drijvend, zinkend, rood, geel, paars, ze lieten het links liggen. Door het heldere water kon je ze goed zien. Zij mij helaas ook. Bij een kleine beweging van mijn arm, zag je ze 10 meter verder wegstuiven. Alleen kleine vis en vis die wat verder weg op andere plekken zaten, lieten zich nog wel verschalken.

Een volgende tussenstop was aan de Sioule. Een rivier die bekend staat om zijn forel en vlagzalm. Ook hier stond er weinig water. Na het eten probeerde ik het nog even. Het resultaat was alleen kleine vis: kopvoorn, alvertjes. Je zag ook geen stijgende vissen.

Terwijl ik daar bezig was kwam er een andere vliegvisser, een wat oudere man. Hij liep een eindje de rivier in, ging daar staan, steunend op zijn waadstok en … deed verder niets. Alleen kijken. De hengel in zijn hand maar niet inwerpen. Natuurlijk even een praatje gemaakt en vliegjes bekeken. Hij vertelde dat het water te laag was. De vissen verschuilen zich en komen pas als het schemert te voorschijn.

Hij wachtte tot hij een vis zag stijgen. Dan zou hij zijn lijn uitgooien. Ik heb hem weer alleen gelaten. De vliegvisser heeft daar dat laatste half uurtje alleen naar het water staan staren. De starende vliegvisser heeft zover ik weet, niets gevangen. Aan het eind van de vakantie op de terugweg naar huis, had ik daar wel een aantal forellen. Ik denk ook omdat toen de toeristen weg waren en het rustiger was aan de rivier zodat de vissen zich eerder lieten zien.

De Dordogne is op de plek waar wij zaten een brede rivier met wat stroomversnellingen. De rivier was nieuw voor mij en als je dan daar voor het eerst gaat vissen, probeer je te beoordelen waar en waarmee je het beste kan vissen. Behalve bij de geijkte plaatsen, stroomversnellingen, de stroomnaden, obstakels in het water, beschutting van bomen, enz., kijk je waar andere vissers gaan staan. Ook de bomen langs de rivier zijn een bron van informatie. Regelmatig vind ik daar loshangende lijntjes waar nog een vlieg aan vast zit.

Met zo’n vlieg heb ik weer vis gevangen en bij een praatje met een Fransman gezien, dat hij ook een dergelijke vlieg in een ander kleurtje (groen i.p.v. donkerblauw) gebruikte. Ook hier waren er ‘starende vissers’. Mensen die wachten totdat ergens beweging is. Sporadisch zie je dat ook. Meestal buiten bereik. Soms dichter bij, maar dan is het wel vaak raak.
Dat wachten is echter niets voor mij. Er zit waarschijnlijk redelijk wat vis die meer op onderwaterbeestjes jagen dan op drijvende vliegjes. Dat meende ik gezien te hebben toen een groepje zwaluwen klaarblijkelijk tijdens een hatch van kleine lichtbruine eendagsvliegjes deze massaal van het wateroppervlak plukte. De vissen lieten zich echter nauwelijks zien. Af en toe een stijgende vis. Maar dat was het dan.

Daarom probeerde ik een onverzwaarde peute op haakje 16. Echter kleine lichtgekleurde vliegjes en nimfen deden het ook: forel, zalmpjes, kopvoorn, blankvoorn, serpeling, alvers, helaas geen vlagzalm. De peute blijft een beetje drijven, maar wordt al snel onder water getrokken. Wat de vissen er dan in zien weet ik niet. Misschien werkt het als een streamertje. In ieder geval vonden ze het lekker. Bij het eerste paar worpen was het al raak. Geen grote vis 15 – 20 cm. Mijn eerste indruk was, dat ik een forel aan de lijn had. Alleen met een wat spitsere snuit en een wat afwijkende tekening.
Mogelijk een locale variant. Op internet vond ik echter een mooi overzicht van de verschillen tussen jonge forellen en jonge zalmen: http://members.quicknet.nl/f.oorschot/Vissoorten/Verschil.htm

Wat bleek: ik heb de eerste zalm van mijn leven gevangen. Geen grote, maar toch …

We gaan eind mei 2018 vissen op de plas van Baggelhuizen, gelegen onder Assen in Drenthe. Vlug nog wat vliegen binden en de spullen klaar zetten daar hoort ook de belly boot bij. En omdat het toch wel een aardig eindje rijden is hebben we ook nog een nachtje geboekt op een camping in een hutje in de buurt van de plas.
De avond ervoor vroeg naar bed dacht ik; helaas het werd nog 1 uur: alles klaar zetten en de koffie en broodjes klaar zetten en voor je het weet is het laat; shit morgen staat Marius om 6 uur op te stoep, gauw pitten.

De volgende dag dus vroeg op pad, na een uurtje of twee kwamen we aan bij de plas van Baggelhuizen, we waren netjes op tijd. Gauw de belly boten opgepompt en de hengels opgetuigd , klaar voor de start, hoe gaan we vissen? Marius gaat beginnen met een zinklijn en een booby en ik ga met een drijvende lijn en met buzzers vissen. O, dat wilde ik ook nog kwijt we werden vriendelijk ontvangen door de mensen van Baggelhuizen alles werd gauw geregeld en na een lekker bakkie zijn we gaan vissen. Ik kreeg al gauw een aanbeet en dat was nummer 1, dat gaat de goede kant op, nog maar net bezig en nu al vissen. Dat belooft nog wat,  maar daar bleef het bij. Marius ving op de booby ook zijn visje maar daar bleef het ook bij voor de ochtend ,we zouden om 1 uur wat gaan eten in de kantine. Een broodje bal en een sateetje met wat te drinken, want het was toch wel aardig warm geworden na de lunch. Gauw maar weer gaan vissen, we hadden wel gehoord dat de buzzers het goed moesten doen dus met goeie moed weer het water op, maar de aanbeten bleven uit. Marius had z’n dieptemeter bij zich en zo zagen we dat het,  waar we visten, ongeveer 4 a 5 meter diep was.  Dus ik gauw m’n  leader verlengd met een metertje of 3 en toen maar kijken of de vis daar wel aanwezig was.

Nog geen minuut later was m’n waker weg; aan de grond dacht ik, maar de ruk aan m’n hengel zei dat ik een vis had gehaakt. Toeval of had ik de vis gevonden? Na de dril gauw weer uitgeworpen en kijken of er nog meer waren. Ja hoor, na een aantal minuten weer beet: mis! Jammer, gauw aan Marius doorgegeven dat ik de vis gevonden had met de buzzers want hij ook moest overstappen op buzzers , dus gauw  de booby gewisseld voor de buzzers. Toen gebuzzerd “ onder de top” zo noemen ze dat, en de aanbeten bleven ook voor Marius  niet lang meer uit. Alleen was de klap ff te hard dus hij was alles kwijt. Nou dat beloofde  nog wat en zo vingen we ons visje wel .

Wat wel jammer was is dat we er al om half vijf mee moesten kappen want het personeel wilde om vijf uur de tent sluiten. Want we vingen toch wel aardig,maar ja aan alles komt een eind en we hadden morgen ook nog een kans.
Wat wel fijn was, dat we de belly boten in de schuur mochten stallen. Toen nog ff een versnapering genuttigd en afgerekend op naar de camping om een hutje te regelen. Dat was zo geregeld, het waren leuke kabouter huisjes maar groot genoeg voor met z’n tweeën. Daarna een lekker biertje gedronken, want dat hadden we wel verdiend. Later op de avond zijn we gaan Chinezen; dat was lekker en veel.  Terug  bij het hutje nog een biertje en toen maar gaan pitten en lekker dromen over de grote vis die we morgen zouden gaan vangen. ‘s-morgens een bakkie koffie gezet en broodje gegeten en toen maar weer gauw naar de plas toe. Daar nog ff een bakkie en  gauw de hengels opgetuigd. We zouden weer het zelfde doen als gisteren: Marius met de booby en ik met de buzzers.

Marius ving al gauw een vis maar bij mij bleef het stil. Geen reactie op de buzzers en Marius had er al drie te pakken, maar hij zat met chartreuse booby. Ik ook  gauw over op de zinklijn en met een booby, ik kreeg zowaar ook beet. Alleen Marius liep één op drie, dus als ik er één ving, ving hij er drie.

We vingen goed vis en tussen de middag maar weer een broodje bal en een versnapering. Namiddags vingen we ons visje wel weer. Ik heb nog ff geprobeerd met de buzzers maar die deden het niet. Dus maar weer gauw over op de booby en voor je het weet was het alweer tijd om te stoppen.
Gezien de vangsten over twee dagen hadden we ongeveer 20 mooie forellen gevangen TOP.

Zaterdag 30 september was het weer zover. De start van een week vissen op zeeforel. De week Fyn (spreek uit Fune) is zo langzamerhand een traditie geworden waar ik ieder jaar reikhalzend naar uit zie.

Om 6:00 uur stonden Marius, Ben, Job, Leen en ik te trappelen van ongeduld op de drempel van het huis van Paulus. Nadat het proviand was ingeladen en de auto’s ietwat door de assen zakten, begon de reis. TomTom leidde ons wederom feilloos langs de file tussen Hamburg en Flensburg. Om 16:00 uur stonden we voor ons vertrouwde adres Mellenbakken 11. Ons huis weg van huis. Halsoverkop de auto’s uit laden en om 16:30 maakten we onze vliegen nat bij de good old Suikerfabriek. Met één visje viel de vangst tegen. Maar… …we waren in Denemarken. Een week vol ongekende mogelijkheden lag in het verschiet.

Vissen op zeeforel is in beginsel niet moeilijk. De vis houdt zich op langs de rifjes en de randen van en in de wierbedden. Scherp vissen langs de wierbedden en rifjes loont dan ook de moeite. Dus bij veel wierbedden (een zgn. marbel field) vis je in de open gaten. Bij weinig wierbedden (een zgn. zandvlakte) vis je niet in het open water, maar strak langs de wierbedden.

Een voordeel is dat elke stek honderden mogelijkheden geeft, maar het water moet dan wel helder zijn anders zie je de wierbedden niet. Helaas zit niet in elk wierbed een zeeforel, en niet elke zeeforel heeft zin om te bijten. Dus hoewel makkelijk, is zeeforel vissen vooral taai. De bijnaam van de zeeforel is niet voor niets de 1000-worpen-vis. Het loont dus veel water te bevissen. Dit betekent veel lopen en werpen. Dat hebben we dan ook gedaan.

De zondag was magistraal. Strak blauwe lucht, volle zon en 20 graden. Een misselijke grap van moeder natuur die betaald werd met regen en wind de dagen erop. Om 6 uur opgestaan, stonden we rond 7:30 aan de waterkant. Stek 102 Ålehovedet. Een schiereiland dat rondom te bevissen is met legio veelbelovende plekken. Marius, Job en ik begonnen te vissen op de kop. Achteraf gezien een beste keuze. De anderen startten op links. Een ongelukkige keuze vanwege het troebele water. De wierbedden waren onzichtbaar aldaar. Maar er werd gevangen. Niet te veel, maar wel maatse vis. De vlieg genaamd Brenda was deze dag top.

Ben en ik vingen een nieuwe PR. Dag één van de vakantie en de vakantie is al geslaagd. Helaas was het voor Ben ook zijn laatste visje. Maar dat wisten we toen nog niet

‘s Middags lopen de vangsten altijd terug, dus genoten wij van een warme maaltijd. Zoals elke dag een culinair hoogstandje van Paulus. In de namiddag was Stek 96 Toro Huse aan de beurt. Deze stek is van oudsher beroemd om zijn goede vangsten. De Kop, het Kruis en het Kanon allemaal mythische namen als het aankomt op het vangen van veel zeeforel. Met één visje op 6 man viel deze grand lady der stekken ernstig tegen.

De sterk opkomende en uiteindelijk stormachtige westenwind maakte het vissen moeilijk. Deze laatste toef van Catharina bepaalde voor de rest van de week waar we konden vissen. De bombetta was voor sommigen een uitkomst om toch met een vlieg te kunnen blijven vissen. Een visserij op zich met een eigen dynamiek. Zeer effectief bij het afvissen van grote strekken water. De eerste dag lukte het nog om nabij goede lij-stekken te vinden. Hierna moesten we naar de andere kant van Fyn. We lieten ons leiden door de “Fynner bijbel”. Het grote stekkenboek der zeeforellen ter Fyn geeft aan welke stekken geschikt zijn bij welke windrichting in welke periode. Marius had al deze informatie in zijn mobiel staan dus er naar toe rijden was een eitje.
Maandag was stek 117 aan de beurt. Flyvesanddet. Deze stek op de kop van het eiland was de rit waard. Geheel in de luwte was het goed toeven. De zee helder en veel veelbelovende stekken voor het oprapen.

Wij vingen een visje maar Marius ving een VIS. Met 65 cm een prachtig bakbeest en nog lekker ook.

Hierna gingen we naar stek 1, Enebaerodde. Dat klinkt heel ver als je op stek 117 staat. Maar een eiland is een gesloten landmassa en als de laatste stek 117 is, dan volgt automatisch stek 1. Dus lekker dichtbij. De stek viel tegen. Minder mooi en weinig vangsten.

Achteraf gezien waren de ochtenden eigenlijk meestal het beste moment. Dus volgend jaar een uurtje eerder opstaan. De schemer viel wat dat betreft echt tegen. Dat ging voorgaande jaren beter. Ook was er nauwelijks forel te zien. Dus aangooien was geen optie. Iets wat we ook niet kennen van voorgaande jaren.

Dinsdag in de binnen baai van Helnaes was als een vakantie in Spanje. Uit de wind, in een warm zonnetje en een familie bruinvissen op nog geen dertig meter afstand. Zoals gewoonlijk voor mij op deze stek verspeelde ik al mijn vissen waarvan twee grote. Maar het gaf in ieder geval vertrouwen in de vlieg Coppermagnus die ik had aangebonden. Marius ving een mooie geep en Leen en Paulus zeeforel. De Pate Grise een andere bekende vlieg bleek wederom een vanger te zijn. Het was dan wel weer even wennen dat als je aan de loefzijde kwam, je echt uit je verschoning waaide.

Na het zoveelste geweldige middag diner gingen we naar stek 83. Knolden. Een nieuwe stek nabij Faaborg. Een uit stekende landtong waarachter gevist kon worden. De weg naar lijzijde was lang en moeizaam. Maar er werd gevangen. Geen bijzondere vissen, maar toch weer leuke visserij. Job had die avond met drie vissen een topavond. Ondanks de wind was dit toch ook een echte mooie plek. In het begin stukken diepwater. Later weer een oplopend zandplaat waar eindeloos op doorgelopen kon worden. In de rode cirkel hiernaast zie een zwart puntje.

Dat is Leen die de overkant probeert te halen. Ik moest gelijk denken aan variant van een lied van Boudewijn de Groot. “Hoe sterk is de eenzame visser die kromgebogen over het water…….” Ik kan je zeggen beresterk. Met rustig weer zijn hier talloze stekken meer te bevissen. We gaan er zeker nog eens naar toe.

4 Oktober. Dierendag. Ik had thuis beloofd zonder haak te vissen en ving die dag niets. De anderen vingen wel, maar overall gezien niet wild. Met uitzondering van Paulus die een vijftiger ving. Een lang gekoesterde droom kwam die dag wel uit. Stek 104 Fønsskov Odde werd verkend. Een verspilling van tijd en moeite. Hierbij voorgoed van de lijst geschrapt.

Op 5 oktober werd de Jan Special in stelling gebracht. Deze zuurstok roze garnaal is een ontwerp van de Haagse Vliegvis Vereniging. Het ziet er niet uit, maar vangt als een malle. Ik heb in ieder geval geen andere vlieg meer aangebonden. Het weer werd slechter. Zoals je weet kan je met een droge of natte vlieg vissen. Als visser hadden we ook zo’n keuze. We konden als droge thuiszitter het watje uithangen, of als natte vissers in het water staan. Ondanks de wind en regen werd er gevist zoals het echte mannen betaamt. Nat tot op de onderbroek,  maar wel vissen.
De regen was soms niet meer dan een buitje, en dan weer zag je een watergordijn aankomen die even later striemend om je heen neersloeg. De vissen die je dan vangt, krijgen een legendarische proportie. Zo plukte Leen nog eens mooie zeeforel uit het water, terwijl de hemelsluizen genadeloos op hem inbeukten. Misschien niet de grootste vis, maar met zijn veertig plus wel de meest epische.

Maar wie klaagt er over het weer, als je na een dag hard ploeteren voldaan de waterkant verlaat en wordt beloond met een maansopkomst waar je stil van wordt. Of wie klaagt er als je naar huis rijdt en er een ree op de weg je spottend aankijkt. Of wie klaagt er als je naar je stek loopt en tientallen fazanten kleurrijk voor je voeten wegspringen. Of wie klaagt er als je staat te vissen en er een oude driemaster voorbij vaart. Ik raak onder de indruk wanneer een familie bruinvissen op dertig meter afstand mij aankijken.

Dit alles maakt vissen op Fyn niet alleen een visvakantie, maar ook nog eens een fantastische ervaring. En als je nat en koud thuis komt, is er toch niets zo lekker als een warme douche waar je weer mens van wordt. Wel jammer dat we drie dagen nodig hadden om het knopje te ontdekken, dat er voor zorgde dat er voldoende warm water was voor iedereen. Maar wie klaagt over een vleugje muskus als 6 mannen op elkaars lip leven.

‘s Avonds lekker op de bank een hapje en een drankje en uren oeverloos gelul over vissen en alle andere onzin dat ter tafel komt. Van de gesprekken weet ik niet veel meer, maar de pijn in mijn buik van het lachen is me bij gebleven. Dat we als mannen het decorum een beetje lieten varen maakte de beleving compleet.

Deze geweldige vakantie werd in perfectie afgesloten. Vrijdag scheen de zon volop. Twee nieuwe prachtige stekken werden aangedaan. Stek 20 Stavreshoved en stek 21 Hverringe Skov. Echte aanraders. Een uitslover, wiens naam onbekend zal blijven, moest er zo nodig nog 25 polakken uitrekken. Dik onder de maat en niet meetellend voor het klassement. Frustrerend hierbij was dat de anderen (waaronder ik zelf) op diezelfde plek er nauwelijks een visje konden uittrekken. Ik ving nog een 50-tiger en was de koning te rijk. Leen, Paulus, Job en hij wiens naam onbekend zal blijven vingen zeeforel. Ben verspeelde zijn laatste kans en maakte dit in authentiek oud Haags kenbaar aan de wereld. Het was jammer dat de grote ‘GO FISHING’-viswedstrijd die dag begon, dus alle stekken waren retedruk. Een Duitser die uit gleed en een U-boot na deed, maakte dat een beetje goed. Wij hadden onze vakantie al gemaakt. Ons restte slechts de weg naar huis de volgende dag.

Speciale dank gaat uit naar Paulus voor de goede zorgen en zijn dagelijks geploeter in de keuken. Minder dank gaat naar hem uit voor de drie kilo die ik ben aangekomen.

Als ik de week opsom, dan had Leen een ADF vakantie. Alle Dagen Forel en ook nog de meeste.

Marius had een ADV vakantie. Alle Dagen Vis en met een geep, makreel en polak als bijvangst had hij, naast de grootste zeeforel, ook de meeste soorten vis. Naast mijn PR op de zeeforel had ik ook een PR op de zeenaald, ongeveer 8 cm. Ben had slecht één vis maar dat was wel direct een PR. Paulus en Job vingen hun vissen mee, waar tussen een aantal veertigers en een vijftiger. Maar wie houdt er nu een stand bij?

Er is weleens een week waarin alles klopt. Deze week was zo een week. Voor mij gaat week 40 van 2017 de dagboeken in als een week in de Mannenhemel.

Ik schrijf dit verhaal op het meest oninteressante moment van het vliegvisseizoen, althans dat is mijn mening en die wordt ook door veel anderen gedeeld (zou een politicus zeggen). Het is de periode tussen wintervoorns in de diepe havens  en de prachtige zomervoorns in de betrekkelijk ondiepe poldersloten.

Saai en onrustig weer met de wind vaak in de verkeerde hoek, dat niet echt uitnodigt om weer een dagje te genieten van het vliegvissen. Toch heb ik de voorbije weken veel vliegvissers ontmoet die, net als ik, op zoek waren naar vis. En dat is dan wel weer een positief kantje van deze weersomstandigheden: lekker actief en je ziet veel viswater. Natuurlijk is er weinig vis te vangen in de polders als het water nog (te) koud is. Dat weet je, maar je weet ook dat de vis er wel is. Sommigen zijn van mening dat de naderende paaitijd de vissen niet hongerig maakt. Ik behoor tot de aanhangers van de theorie dat je maar gewoon moet blijven proberen om vis te vinden en dan te vangen.

En dat lukte redelijk, moet ik zeggen. Ik kan iedereen aanraden om aan het eind van de winter, midden maart tot eind april, de polders te doorkruisen en op heel veel plekken even te stoppen en een kwartiertje te werpen. Er zwemmen wel degelijk grote en kleine schooltjes vis rond en vaak worden die ruis en witvoorns verraden door jagende snoek. De voorns springen weg, maar je weet wel waar je dan moet zijn.
Voor de droge vlieg is het nog te vroeg maar een lichte nimf kan succes opleveren. Het is weer even wennen na een winterperiode waarin we onze nimfen strak over de bodem stripten. De vis zit al hoger en moet dus anders benaderd worden; al bijna in de stijl van het zomervissen op ruisvoorn. Ze zijn schuw en bij de minste verstoring vluchten ze weg. Het is dus de periode van de lange tippets die het wateroppervlak het minst verstoren. Ik ben zelf geen voorstander van lange leaders, omdat die vaak weer te zwaar zijn omdat ze taps toelopen. Als het niet te veel waait is een mooie tippet van 14/100 en 12/100 en dan 2,5 meter lang een prima ding om de voorns mee te verrassen. Ik doe dan wel halfom: een anderhalve meter 14/00, aan het eind zo’n heel klein ringetje, en daaraan knoop ik een meter 12/100. Heeft ook als voordeel dat het ringetje als breekpunt fungeert. Vooral prettig als je met een beetindicator vist. Die zet je dan op de 14/100 en die raak je niet kwijt.
Maar beter is het om helemaal geen indicator of verklikker te gebruiken. Als je zo’n schooltje vis hebt gevonden dan is het de kunst om je lichte nimf (traag zinkend) zo aan te bieden dat je de school niet verstoort. Niet de hele tippet over de school heen, zo van “dan strip ik m’n nimf door de school vis heen”, dat werkt niet. Blijf vlak voor de school inwerpen of hooguit in de rand. Als je zo inwerpt dat je tippet mooi strekt heb je kans dat je binnen seconden je aanbeet ziet: je tipppet ligt te trillen op het water of hij schiet met een rotgang weg als de voorn je nimf mee neemt.

Het vraagt nauwkeurigheid bij het werpen en concentratie, maar het is veel leuker dan met een beetverklikker. Het is net weer wat meer “vliegvissen”
Welke nimf je gebruikt, is op zich ook weer zo’n zoektocht. Ik heb ervaren dat een kleine nimf op haakje 16 of zelfs 18 het prima deed. Maar ook had ik een dag dat een grotere nimf prima ving. Er is geen recept , je moet het steeds weer uitvinden, dus vrij actief wisselen van nimf.
Ik gaf in het begin al aan dat het in deze periode een zoektocht is. Op de website van de GHV staat ons viswater en ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat daar verrassende stekken tussen zitten. Vooral voor de wandelende vliegvisser die van de polder houdt. Ik woon in Zoetermeer en daardoor ben ik vooral georiënteerd op de polders in mijn omgeving. Ik kan ze allemaal aanbevelen: de polders rond Zoeterwoude en Hazerswoude (neem de A4 en N11 en je bent er zo) even verder de polders rond Hoogmade (schitterende vaarten, niet in de weekeinden want dan liggen de sloepjes er in file) Boskoop is ook zo’n gebied en dan met name de polders tussen Boskoop en Reeuwijk, in de buurt van het plaatsje Tempel. Kilometers kun je daar lopen langs smalle en brede vaarten. Steek eens door naar de wateren rond Waarder en Driebruggen. Het water is er uitdagend mooi, mits je een parkeerplek vindt. Rij eens richting de Wiericke in de buurt van de Oukoopse Dijk. Steek je door naar Reeuwijk, dan tref je talloze sloten en vaarten. Maar ook de andere kan ben ik uit geweest: Oudewater, de Linschoten, Oud- Ambacht en Stolwijk. Bij voorkeur niet in de weekeinden , dan zijn veel plekken niet toegankelijk, zie de viswijzer) , maar door de week heb je de plekken voor het uitkiezen. En wie actief zoekt, vindt altijd vis.
Kortom kilometers maken en veel uitproberen. En de bijvangst kan ook heel aangenaam zijn, je komt echt veel boerderijen tegen waar ze hun producten aanbieden: een pittig stukje kaas, daar kun je ook mee thuiskomen.
Lees de website van de GHV nog eens na bestudeer ons viswater en ga op ontdekkingstocht, je zult- net als ik- verrast worden.

Tight Lines
Chris van Elk